Saturday, July 25, 2026

Love and Cheating

 

You love your partner deeply. The kind of love that makes you stay through the fights, the silences, struggles, you imagine growing old together. Even when life gets ordinary where nothing sparkles but you still choose them.

Yet one day, someone else catches your eye. A spark. A glance that lingers. A conversation that feels like electricity in your veins. A touch, a night, a secret chapter where your body and mind came alive in ways the daily rhythm had quietly dimmed.

Then the hammer of guilt crashes in like a wave.

“What kind of person am I? If I truly loved my partner, this wouldn’t happen. I’m cheating. I’m disgusting.”

That guilt eats you alive. It keeps you awake at night, poisoning good memories, making you question if any of it was ever real. And the worst part? The attraction doesn’t vanish, and neither does your love. So, you carry both — the love and the guilt — like stones in your pockets, sinking you slowly.

We have been sold one of the most destructive ideas in human history: that real love automatically eliminates desire for anyone else.

If you truly love someone, the story goes, your heart, your mind, and your body should orbit only them. Any stray attraction is evidence that your love was never real, or that you are weak, or immoral, or broken.

This belief is beautiful in theory and brutal in practice. Book around, Marriages fails, Affairs happen in metros and villages alike, People who swore eternal loyalty still feel the pull.

Why? Because that fairy tale was never written for actual humans. It was built for control & power, for patriarchal society to work & survive, for social stability.

 -----------

What Cheating Actually Is?

Let’s be brutally honest and stop playing games with definitions.

Cheating is not feeling attraction.

Cheating is not having a fantasy.

Cheating is not even having sex with someone else.

Cheating is deception that causes harm- when you deliberately hurt, deceive, or exploit someone for your gain.

But if you seek pleasure, excitement, or intimacy elsewhere without intent to destroy your partner’s happiness? That’s not evil. That’s a human being meeting their needs in a world that refuses to acknowledge those needs exist.

Just like drinking water when you’re thirsty, eating when you’re hungry — these are your personal needs, they happen in your own body and space and don’t hurt or affect your partner. The same principle applies to emotional, sexual, and intimate needs. Taking care of yourself does not magically drain or betray the person you love. Having good intentions for your own well-being does not equal having bad intentions toward your partner. What you do in your personal realm, without deception or harm, remains yours alone.

Your love for your partner and your desire for someone else can live in the same heart. They don’t cancel each other out. Love is not a limited pie where one slice for another person means less for your main person. Desire is not a contract that loyalty must police 24/7.

 ----------

The Real Source of the Guilt

The crushing guilt does not come from the attraction itself. It comes from the story we attach to it.

We were taught since childhood that love is supposed to be pure, singular, Undivided, Eternal.

One Life – One Love – Forever.

This is not conscience. This is conditioning.

Real conscience asks: Did I hurt someone? Did I have bad intentions for him?

Cultural conditioning asks: Did you feel something you weren’t supposed to feel?

Cause human psychology does not work like a light switch.

Love, attachment, lust, novelty-seeking, and sexual desire are not the same psychological system. They evolved for different reasons, operate on different neurochemical pathways, and serve different survival functions.

  • Attachment (the deep bond) is governed largely by oxytocin and vasopressin. It creates safety, comfort, and long-term pair bonding.
  • Romantic love (the obsessive, euphoric phase) is driven by dopamine and norepinephrine — the same chemicals involved in addiction.
  • Lust / sexual desire is heavily influenced by testosterone and estrogen, and is often responsive to novelty, visual cues, and status.

These systems can — and frequently do — operate simultaneously and independently.

You can be deeply attached to your partner, feel genuine romantic love for them, and still experience spontaneous sexual attraction or emotional curiosity toward someone else. This is not a character flaw. It is how the human mating system actually functions.

----------

Lust Is Not Mini-Love

One of the biggest confusions in relationships is treating lust and love as the same emotional currency. We easily understand that love takes many forms. The love we feel for our parents is different from the love we feel for siblings, friends, or a romantic partner. Each relationship carries its own distinct emotions, depth, and texture — and we recognize these differences because we have lived and explored them.

Sex deserves the same recognition. It is not "mini-love" or a watered-down version of romantic love. It has its own independent emotional landscape and wild energy.

But here is where we need to slow down — because most people have never actually been taught to feel the emotion of sex as its own thing. So let me try to name it.

Think of the emotions you already know by heart. Anger has a feeling — hot, tight, fast. Grief has a feeling — heavy, hollow, slow. Joy, fear, jealousy, wonder — each one moves through the body in its own unmistakable way. You don't confuse the ache of missing someone with the thrill of winning. You know these are different emotions, because each one has its own signature inside you.

Sex has a signature too. And once you learn to recognize it, you'll never again mistake it for love.

The emotion of sex is the feeling of being wanted — and of wanting without apology. It is the specific electricity of being seen as desirable, of watching someone's breath change because of you. That feeling has nothing to do with building a life together, growing old, or sharing responsibilities. It is its own thing entirely.

The emotion of sex is surrender. For a few raw moments, you get to stop being the responsible one — the good son, the reliable wife, the person who holds everything together. You get to drop every role, every mask, every performance, and simply exist as a body and a hunger. There is a profound freedom in that surrender that love, with all its weight and permanence, can never give you. Love asks you to show up every day. Sex asks you to disappear completely, just for a while.

The emotion of sex is aliveness through novelty. Love deepens with familiarity — it grows richer the more you know someone. Sexual charge often works in the opposite direction: it sparks brightest in the unknown, the new, the not-yet-explored. This is not a flaw in your character. It is simply a different emotion obeying a different law. Love is the warmth of the known. Desire is the pull of the unknown. Asking desire to behave like love is like asking hunger to behave like nostalgia — they were never the same appetite.

The emotion of sex is shamelessness — the rare, intoxicating permission to want, to take, to be greedy, to be animal, without a single apology. In a life spent being polite, controlled, and appropriate, that permission is its own kind of ecstasy, entirely separate from tenderness or devotion.

Notice: none of these — being wanted, surrendering, novelty, shamelessness — require love to exist. They are complete on their own. That is the proof that sex is not a branch of love. It is its own tree.

Lust is ancient, fast, and often impersonal. It can be sparked by a glance, a voice, a scent, or pure physical presence. It thrives on novelty, shamelessness, and the freedom to drop all social roles for a few raw moments. It is far more mental than we admit — a powerful mix of excitement, surrender, curiosity, and pure aliveness.

Yet most of us struggle to see this clearly. Because sex was never openly discussed or allowed to be explored in our upbringing, we never learned to understand its unique feelings and emotions. We were taught that sex must always be an expression of romantic love. Any desire outside the primary relationship then feels like betrayal. This is a category error.

Sex is not just a physical act. It is its own emotional and psychological force — older than marriage, deeper than many modern ideals, and separate from the slower, contextual bond of long-term love.

 -----------

Your own body already knows they're different.

Play a love song tonight. Watch what rises in you — softness, an ache, your partner's face, a memory of being held.

Now play something erotic. Watch what rises — heat, hunger, urgency. No face required. No love required. No name required.

We accept this truth everywhere else: the feeling of friendship is not motherhood, the joy of eating is not revenge, jealousy is not grief. Every emotion has its own flavor.

Sex has its own current too. But we were taught one rigid equation — sex equals love.

It turns normal biology into moral failure. It turns honest people into secret criminals inside their own minds. And worst of all, it makes people feel like they have already betrayed their partner the moment they feel something natural.

 -----------

Free Yourself: A New Way to See It

Imagine a perspective where your desires are not enemies of your love, but proof that you are vibrant and full of life.

  • Your attraction to others doesn’t invalidate your love. It proves your heart and body are still awake.
  • Physical intimacy with someone else, when done with clear intentions and no malice, is not theft from your partner. It is you feeding a different hunger.
  • The real betrayal is forcing yourself (and your partner) into a lifelong performance of perfection that no one can sustain.

You are not a villain for wanting variety. You are not disloyal for acting on it privately. The system that demands total ownership of another person’s body and desire is the unrealistic part — not you.

Thousands of Indians are living this right now — in metros, in small towns, in “respectable” families. Some hide it. Some carry the shame. But what if you chose acceptance instead?

Accept that you are complex. You can love deeply and still crave fresh connection. You can be a caring partner and still be a sexual being with wandering eyes and hungry skin. This doesn’t make you bad. It makes you real.

 ---------------

Let the Guilt Go

Forgive yourself, not because what you did was “wrong” and you’re being merciful, but because it was natural and you’re done punishing yourself for being human.

Look in the mirror and say: “I loved. I desired. I acted. And I am still worthy of love — including my own.”

Your soul doesn’t need to be punished. It needs understanding. The same way you wouldn’t hate a river for flowing in multiple streams, stop hating yourself for having multiple currents inside you.

Live. Love. Desire. Enjoy. Stop giving so much fuck to morals that were designed to chain you, not free you. Your life is short. Your feelings are real. Your pleasure matters too.

You are not a cheater who failed at love.

You are a full-blooded human who is finally daring to live honestly.

And that, in a society built on beautiful lies, is revolutionary.

Breathe. You’re okay.

You’re more than okay.

You’re beautifully, painfully, wonderfully human.

For every heart carrying silent guilt tonight. You are not alone. And you never were broken.

— અજ્ઞાત મન

 

 

 

Tuesday, July 15, 2025

કુમાર સંભવ- શિવલિંગ ની ઉત્ત્પત્તિ અને પૂજા પાછળ ની વાર્તા

 


































આ તમામ ફોટા આપણા દેશ ના સૌથી જુના, પ્રાચીન મંદિરો માં ના શિવલિંગ ના છે. જુના પ્રાચીન શિવલિંગ નો આકાર એકદમ  સેમ ટુ સેમ પેનીસ જેવો હતો. પણ આજ ના આપણા સભ્ય સમાજ એ સંસ્કાર ના નામે શિવલિંગ નો આકાર પણ બદલી નાખ્યો. હવે શિવલિંગ નો આકાર ગોળાકાર જેવો થઇ ગયો છે જેથી તે પેનીસ જેવું ના લાગે. શિવલિંગ ની ઉત્પત્તિ અને એની પૂજા વિષે અલગ અલગ ૫-૬ સ્ટોરી છે.એમાં થી એક સ્ટોરી ની વાત હું તમને શેર કરું.
******************************


સતી માતા (સતી માતા એટલે શિવ ના પહેલા પત્ની, પાર્વતી માતા નો પહેલો અવતાર - રૂપ) ના પિતા દક્ષ રાજા ના ઘરે હવન હોય, જેમાં શંકર ભગવાન ને આમંત્રણ મળ્યું ના હોય, અને છતાં પણ સતી માતા ઘર નો પ્રસંગ ગણી ને ત્યાં જાય, અને પોતાના પિતા ના ઘરે શંકર ભગવાન નું અપમાન થતું જોઈ ને સતી માતા હવન કુંડ માં કૂદી ને પોતાની આહુતિ આપી દે.

આ વાત ની શંકર ભગવાન ને જાણ થતા તેમનું હૃદય શોક ના સમુદ્ર માં ડૂબી જાય, કોપાયમાન ક્રોધિત અવસ્થા માં શિવ દક્ષ રાજા ના ઘરે આવે અને હવન કુંડ માંથી પોતાની પત્ની સતી માતા ના ભસ્મ થી લથપથ શબ ને પોતાના ખંભે ઉઠાવીને તાંડવઃ કરવાનું ચાલુ કરે. શિવ નું ત્રીજું નેત્ર પૃથ્વીલોક પર અગ્નિ જેમ ઝરતું હતું. શિવ ના ક્રોધ થી પૃથ્વી ને બચાવવા વિષ્ણુ ભગવાન પ્રગટ થાય અને પોતાના સુદર્શન ચક્ર થી સતી માતા ના શરીર ના ૫૨ ટુકડા કરી નાખે, આ ટુકડા પૃથ્વી પર પડ્યા ત્યાં ત્યાં શક્તિ નું સ્થાન પ્રગટ્યું અને એ પૃથ્વી પર ની ૫૨ શક્તિપીઠ બની.  કાશીમાં વિશાલાક્ષી, કાંચીમાં કામાક્ષી, હિંગળાજમાં મહામાયા, અને ગુહ્યેશ્વરીથી લઈને કામગિરિ સુધી, દરેક સ્થાને સતીની શક્તિનું એક અંશ બિરાજ્યું. જ્યાં સતીનું હૃદય પડ્યું, ત્યાં તારાપીઠ બન્યું; જ્યાં એમની જીભ પડી, ત્યાં જ્વાલામુખીની જ્વાળાઓ પ્રગટી. આ શક્તિપીઠો પૃથ્વી પર શિવ-શક્તિના મિલનનું પ્રતીક બની ગયા.

આ વાર્તા કદાચ આપણને બધા ને ખબર જ હશે. પણ અહીંયા થી આગળ ની વાર્તા કથાકારો કે ટીવી સિરિયલ વાળાઓ એ છુપાવી છે, સમાજ ની અસ્વીકૃતિ ના ડર થી ક્યારેય અહીં થી આગળ ની વાર્તા એના મૂળસ્વરૂપે કહેવામાં નથી આવી.

સતી માતા એ હવનકુંડ માં આહુતિ આપી દીધી, એમના શરીર ના ૫૨ ટુકડા થઇ ગયા, અને પછી શિવનું તાંડવ શાંત થયું, અને એમણે કૈલાસના બરફીલા શિખરોમાં આશ્રય લીધો. ત્યાં, ચંદ્રની શીતળતા અને ગંગાના પ્રવાહની લયમાં, એમણે વૈરાગ્યનો માર્ગ અપનાવ્યો. દિવસો રાતમાં ઓગળતા ગયા, યુગો પસાર થતા ગયા, અને શિવ ધ્યાનમાં લીન થઈ ગયા—જાણે સંસાર એમના માટે અજાણ્યું બની ગયું હોય.

આ બાજુ, શિવના આ વૈરાગ્યની ખબર અસુરોના રાજા તારકાસુર સુધી પહોંચી. એની આંખોમાં લાલચની ચમક ઝળકી ઊઠી, અને એના મનમાં એક દિવ્ય યોજના ઘડાવા લાગી.

તારકાસુરે ઘણાં સમય પહેલાં બ્રહ્માજીને પ્રસન્ન કરવા માટે કઠોર તપ કર્યું હતું. શિવપુરાણમાં લખ્યું છે કે એણે પર્વતોની ગુફાઓમાં બેસીને, અગ્નિની તપની સામે પોતાનું શરીર ન્યોછાવર કરી દીધું હતું. એની તપસ્યાની તેજથી સૂર્ય પણ ઝાંખો પડી ગયો, અને બ્રહ્માંડની ધરી ધ્રૂજવા લાગી. આખરે બ્રહ્માજી પ્રગટ થયા અને તારકાસુરે બ્રહ્માજી પાસે થી વરદાન માંગ્યું કે મારુ મૃત્યુ માત્ર શિવ ના સંતાન ના હાથે જ થાય- અને બીજું કોઈ મને ક્યારેય મારી ના શકે.

આ વરદાનથી તારકાસુરનો ઘમંડ આકાશને આંબવા લાગ્યો. એને ખબર હતી કે શિવ અને સતીને હજી કોઈ સંતાન નથી, અને હવે સતીના વિયોગ પછી શિવ વૈરાગ્યમાં ડૂબી ગયા છે. “શિવ હવે કદી પરણશે નહીં, કદી સંતાન નહીં થાય—હું અમર થઈ ગયો!”—એમ વિચારી એના હૃદયમાં અજેયતાની આગ ભભૂકી ઊઠી.

આ વિચાર સાથે એણે પૃથ્વી પર હાહાકાર મચાવવાનું શરૂ કર્યું. ઇન્દ્રનું સ્વર્ગ ધૂળમાં મળી ગયું—એના સોનેરી રથના ચક્રો તૂટી ગયા, અને દેવોની સેનાઓ તારકાસુરના રાક્ષસી બળ સામે નમી ગઈ. ઋષિ-મુનિઓના આશ્રમોમાંથી ધૂમાડા ઊઠવા લાગ્યા, યજ્ઞોની અગ્નિ ઠંડી પડી ગઈ, અને પૃથ્વીની ધરતી એના ભયંકર પગલાંથી થરથરી ઊઠી.

જ્યારે દેવો નિરાશામાં ડૂબી ગયા હતા, ત્યારે હિમાલયના બરફીલા શિખરો પર એક દિવ્ય કન્યાનો જન્મ થયો. હિમાલય અને એમની પત્ની મેનાની કૂખમાંથી પાર્વતી નામની બાળકી અવતરી. એનું રૂપ એટલું મનોહર હતું કે ફૂલો એની સામે શરમાઈને મોં ઢાંકી લેતાં, અને પવન એના સ્પર્શથી ગીત ગાતો ફરતો. પાર્વતી માતા ને તેના આગળનો સતીમાતા તરીકેનો જન્મ સ્મરણ માં હોય છે એટલે બાળપણ થી જ તેના હૃદય માં શિવ માટે ઝંખના ધબકતી હતી, માટે તે શિવજી ને પામવા તપશ્ચર્યા કરવા લાગે કે જેથી શિવ ને પ્રસ્સન કરી શકાય. કૈલાશ પર્વત પર જ્યાં શિવજી વૈરાગ્ય માં સમાધિ માં બેસી ગયા હતા ત્યાં પાર્વતી માતા શિવજી ની સામે બરફ નું શિવલિંગ બનાવી, તેના પર ચંદન નો લેપ કરી તેની પૂજા કરી તંત્ર સાધના અને તપશ્ચર્યા કરતા હતા જેથી શિવજી ને પામી શકે.

શિવલિંગ ની સૌથી પહેલી પૂજા પાર્વતી માતા એ કરી હોવાનો શિવપુરાણ માં ઉલ્લેખ છે, પરંતુ આ ઘટના ને શિવલિંગ ની ઉત્ત્પત્તિ અને પૂજા નું કારણ દર્શાવતો ઉલ્લેખ નથી. કારણકે આ પૂજા પાર્વતી માતા એ એમના પહેલા જન્મ માં શીખેલી તંત્ર સાધના ના ભાગરૂપ હતી. પાર્વતી માતા ના સતીમાતા તરીકે ના પહેલા અવતાર માં શિવજી એ સતીમાતા ને તંત્ર સાધના નું જ્ઞાન આપ્યું હોય. શિવજી એ તંત્ર સાધના ના સ્થાપક અને આરાધ્ય છે. તપશ્ચર્યા કે સાધના નો ઉદ્દેશ આપણી શક્તિઓ ને જાગૃત કરવાનો હોય છે, આપણી શક્તિઓ કે કુણ્ડલિનીઓ જાગૃત થવાથી આપણે આપણી ઈચ્છાપૂર્તિ કરી શકીએ છીએ, અને આ સાધના ના અલગ અલગ પ્રકાર હોય છે- તંત્ર સાધના એમનો એક પ્રકાર છે જે શિવજી એ સ્થાપ્યો અને ચાલુ કર્યો. માટે જ અઘોરી અને નાગા બાવાઓ તંત્ર સાધના માટે શિવજી ની પૂજા કરે છે. તંત્ર સાધના માં સંભોગ (સેક્સ) નું ખુબ મહત્વ છે. 

તંત્ર સાધના માં સંભોગ ની મદદ થી આપણી કુંડળીઓ ને ખુબ સહેલાયથી જાગૃત કરી શકાય છે, આપણું શરીર એ અપાર ઉર્જા નું મંદિર છે. તંત્ર સાધના માં સંભોગ સાધના ચાલુ કરતા પહેલા એક બીજા ના જનનાંગો (લિંગ અને યોની) ની પૂજા કરવાની વિધિ કે રિવાજ છે, કેમ કે તે સમાધિ પામવા માટે નું સૌથી મહત્વ નું સાધન છે. તંત્ર સાધના માં એકબીજા ના જનનાંગ ની પૂજા કરવાની વિધિ ના ભાગરૂપે પાર્વતી માતા બરફ નું શિવલિંગ બનાવી તેના પર ચંદન નો લેપ કરી, પૂજા કરી અને પછી એ બરફ ના લિંગ સાથે તંત્ર સંભોગ સાધના કરે છે.

પાર્વતી માતા એની સાધના સતત ચાલુ રાખે છે પણ શિવજી વૈરાગ્ય લઇ ને સમાધિ માં બેસી ગયા હોય છે જેથી એમને આ કશા ની જાણ હોતી જ નથી. બીજી બાજુ તારકાસુર ના અત્યારચાર થી દેવો નિરાશ થઈ બ્રહ્માજી પાસે દોડ્યા કે પ્રભુ અમારો બચાવ કરો, પણ બ્રહ્માએ હાથ ઊંચા કરી દીધા, “મેં વરદાન આપી દીધું છે, હવે ઉપાય શિવ પાસે જ છે—જાઓ, વિષ્ણુની શરણે જાઓ.”

બધા દેવો વિષ્ણુ ની શરણે જાય, વિષ્ણુ એ દેવો આગળ રહસ્ય ખોલ્યું કે- "હિમાલય પુત્રી પાર્વતી એ જ સતીમાતા નો બીજો અવતાર છે, માટે શિવજી પાર્વતી સાથે ચોક્કસ લગ્ન કરશે જ. અને શિવ પાર્વતી ના સંતાન થી આ તારકાસુર નો વધ થશે. પરંતુ એના માટે સહુ થી પહેલા શિવ નું વૈરાગ્ય તોડવું પડશે. એના માટે બ્રહ્માજી ને કહો કે તે કામદેવ ને આદેશ આપે કે કામદેવ શિવજી પર તેનું કામબાણ ચલાવે."

બ્રહ્માજી ના આદેશ થી કામદેવ કૈલાશ પર્વત પર આવે- ત્યાં પાર્વતી માતા શિવજી ની સામે બેસી ને શિવની પૂજામાં લીન હતી—એના હાથમાં બિલ્વપત્રો હતાં, ચંદનની સુગંધ હવામાં ફેલાતી હતી, અને એનું મુખ ભક્તિથી ઝળહળતું હતું. કામદેવ એ પોતાના ધનુષ્ય પર કામબાણ ચઢાવ્યું અને શિવના હૃદય તરફ તાક્યું. એક ક્ષણમાં બાણ હવામાં ગુંજ્યું, અને શિવનું ધ્યાન ભંગ થયું. પણ તે જ પળે, શિવનું ત્રીજું નેત્ર ખૂલ્યું—અગ્નિની જ્વાળા ફૂટી, અને કામદેવ ભસ્મ બની ગયો. હવામાં ફૂલોની રાખ ઊડી, અને રતિનું રુદન કૈલાસના શિખરો સુધી ગુંજ્યું. પણ બાણનો પ્રભાવ રહી ગયો. શિવની નજર પાર્વતી પર પડી —એનું રૂપ કમળની જેમ ખીલેલું હતું, એની આંખોમાં સતીની ઝાંખી દેખાતી હતી, અને એની ભક્તિમાં અનંત પ્રેમ ઝળકતો હતો.

કુમારસંભવ માં કાલિદાસે લખ્યું છે:

“कामस्य संनादति रूपमस्याः शंकरस्य संनादति चेतसि च।

हिमगिरिपुत्री सौन्दर्यलीला संमोहति विश्वं च शंभुं च॥”

(ગુજરાતી અનુવાદ: “એનું રૂપ કામદેવની શક્તિથી ગુંજી ઊઠ્યું, અને શંકરનું હૃદય પણ ગુંજવા લાગ્યું. હિમાલયની પુત્રીની સુંદરતા અને લીલાએ આખું વિશ્વ અને શંભુને મોહી લીધાં.”)

આ શ્લોકમાં પાર્વતીનું રૂપ એટલું મોહક દર્શાવ્યું છે કે એની એક નજરથી શિવનું ધ્યાન ભંગ થવા માંડે છે. એની સુંદરતા એક લીલા બની જાય છે—જેમ ફૂલોની મહેક પવનમાં ફેલાય, તેમ એનું રૂપ શિવના હૃદયમાં ઝંખના જગાડે છે.

પાર્વતી માતા તંત્ર સાધના કરતા હતા એ જોઈ ને શિવજી ને સ્મરણ આવે કે આ પાર્વતી એ મારી જ સતી નો બીજો અવતાર છે. અને સતી નો બીજો અવતાર હોવાનું જ્ઞાત થતા શિવજીએ પાર્વતી ને પોતાની પત્ની સ્વરૂપે સ્વીકારવાનું નક્કી કર્યું અને પાર્વતી ના પ્રેમ પ્રસ્તાવ નો સ્વીકાર કર્યો.

હજારો વર્ષના વિરહ પછી શિવ અને પાર્વતી ફરી એક થયા. શિવે ભવ્ય જાન લઈને પાર્વતી સાથે લગ્ન કર્યા—કૈલાસના શિખરો દેવોના સ્તુતિગાનથી ગુંજી ઊઠ્યા, ગંગાના પ્રવાહમાં ફૂલોની વર્ષા થઈ, અને ચંદ્ર પણ એ દિવસે ઝળહળી ઊઠ્યો. પાર્વતીના હાથમાં શિવનો હાથ હતો, અને એમની આંખોમાં હજારો વર્ષની ઝંખના ઓગળી રહી હતી. આ રાત્રિ, જેને આપણે ‘મહાશિવરાત્રી’ કહીએ છીએ, એ એમની પ્રથમ મધુરજની હતી. કામદેવના બાણની અસરથી એમનું મિલન એટલું તીવ્ર બન્યું કે દિવસો, મહિનાઓ સુધી ચાલ્યું.

શિવરાત્રી એટલે શિવ પાર્વતી ના લગ્ન ની સુહાગરાત. આપણો હિન્દૂ ધર્મ કેટલો વિશાળ માનસિકતા વાળો છે કે જ્યાં એક ભગવાન ની સુહાગ રાત ને પણ તહેવાર તરીકે ઉજવવા માં આવે છે. બીજા કોઈ ધર્મ માં આટલાં વિશાળ હૃદય વાળો નથી કે જ્યાં ભગવાન ની સુહાગરાત ને તહેવાર તરીકે ઉજવવા માં આવે. પણ અત્યારે આપણા વિચારો સંકુચિત થઇ ગયા, સેક્સ બાબતે તો એકદમ નેગેટિવ જ.

કુમારસંભવ માં કાલિદાસે આ પ્રેમનું અદભૂત ચિત્રણ કર્યું છે.

શ્લોક 1:

“नितम्बबिम्बं तस्याः संनादति शंभुना संनादति संनिपाते।

स्तनौ च कठिनौ संमर्दति शंकरः कामेन संनादति चेतसि॥”

(ગુજરાતી અનુવાદ: “એનાં ગોળ નિતંબ શંભુના સ્પર્શથી ગુંજી ઊઠ્યાં, અને એમના મિલનમાં લય પડી. શંકરે એનાં સ્થિર સ્તનોને પ્રેમથી દબાવ્યાં, અને એમનું હૃદય કામનાથી ગુંજવા લાગ્યું.”)

આ શ્લોકમાં શિવ અને પાર્વતીના શારીરિક મિલનનું એક ઘનિષ્ઠ ચિત્ર છે. પાર્વતીનાં નિતંબની ગોળાઈ અને સ્તનોની મજબૂતી એટલી મોહક છે કે શિવનું હૃદય પ્રેમની આગમાં બળવા લાગે છે. એમનો સ્પર્શ એક લય બની જાય છે—જેમ નદીનાં મોજાં ખડકો સાથે ટકરાય, તેમ એમનું પ્રેમમિલન બ્રહ્માંડને ગુંજાવે છે.


શ્લોક 2:

“कटाक्षेण विलासिन्या हिमगिरिपुत्र्या शंकरं संमोहति।

कामार्तं च मनः स्वयं च संनादति तस्याः कुसुमप्रियायाः॥”

(ગુજરાતી અનુવાદ: “હિમાલયની રમતિયાળ પુત્રીએ એક ત્રાંસી નજરથી શંકરને મોહી લીધા. એનું પોતાનું પ્રેમથી ભરેલું હૃદય પણ ગુંજી ઊઠ્યું, જે ફૂલોની પ્રિય છે.”)

આ શ્લોકમાં પાર્વતીની નજરની જાદુઈ શક્તિ દર્શાવાય છે. એની એક ત્રાંસી નજર—જેમાં રમત અને પ્રેમ ભળેલાં છે—શિવના હૃદયને ઝંખવા મજબૂર કરે છે. એ ફૂલોની જેમ નાજુક અને સુંદર છે, પણ એની આંખોમાં એવી આગ છે કે શિવ પણ એના પ્રેમમાં ખેંચાઈ જાય છે.


શ્લોક 3:

“उष्णेन संनादति शंभुः संनादति तस्याः कुसुमालवालम्।

सुरतसुखेन संमिलति शैलजा शंकरेण संनादति विश्वम्॥”

(ગુજરાતી અનુવાદ: “ગરમીથી ભરેલા શંભુ ગુંજી ઊઠ્યા, અને એનું ફૂલ જેવું શરીર પણ ગુંજવા લાગ્યું. પર્વતની પુત્રી શંકર સાથે પ્રેમક્રીડાના સુખમાં મળી, અને આખું વિશ્વ ગુંજી ઊઠ્યું.”)

આ શ્લોક શિવ-પાર્વતીના મિલનની ઉષ્મા અને આનંદને દર્શાવે છે. શિવની ગરમી અને પાર્વતીના નાજુક શરીરનું સંગમ એટલું તીવ્ર છે કે આખું બ્રહ્માંડ એની ગુંજમાં સામેલ થઈ જાય. ‘સુરતસુખ’ શબ્દ એમની શારીરિક નિકટતાને પવિત્ર અને આનંદમય બનાવે છે.


શ્લોક 4:

“स्पर्शेन संनादति तस्याः शंभुः संनादति काममदेन मत्तः।

नितम्बयोः संनादति शैलकन्या शंकरस्य संनादति चेतसि॥”

(ગુજરાતી અનુવાદ: “એના સ્પર્શથી શંભુ ગુંજી ઊઠ્યા, કામના મદિરાની જેમ મસ્ત થઈ ગયા. પર્વતની કન્યાનાં નિતંબ ગુંજ્યાં, અને શંકરનું હૃદય પણ ગુંજવા લાગ્યું.”)


આ શ્લોકમાં પાર્વતીના સ્પર્શની મદહોશી છે. એનો એક સ્પર્શ શિવને પ્રેમના નશામાં ડુબાડી દે છે. એનાં નિતંબની લય અને શિવના હૃદયની ધબકાર એક થઈ જાય છે—જેમ મદિરા શરીરને મસ્ત કરે, તેમ પાર્વતીની નિકટતા શિવને મોહી લે છે.


શ્લોક 5:

“तस्याः संनादति नितम्बे शंकरः संनादति चेतसि तस्य।

प्रेमार्द्रं हिमशैलकन्या शशिमुखं संनादति विश्वतः॥”

(ગુજરાતી અનુવાદ: “એનાં નિતંબ ગુંજ્યાં તો શંકરનું હૃદય ગુંજી ઊઠ્યું. પ્રેમથી ભીંજાયેલી હિમાલયની કન્યા, જેનો ચહેરો ચંદ્ર જેવો છે, એણે આખું વિશ્વ ગુંજાવી દીધું.”)

આ શ્લોકમાં પાર્વતીની શારીરિક સુંદરતા અને શિવની ભાવનાત્મક ઝંખના એક થાય છે. એનાં નિતંબની હિલચાલ શિવના હૃદયને લય આપે છે, અને એનો ચંદ્ર જેવો ચહેરો પ્રેમથી ઝળુંબે છે. આ મિલન એટલું શક્તિશાળી છે કે વિશ્વ પણ એની સાથે ગુંજે છે.

શિવના હાથ પાર્વતીના કમળ જેવા મુખને સ્પર્શતા હતા, એના શરીરની ગંગા જેવી શીતળતા શિવના અગ્નિને શાંત કરતી હતી, અને એમનું પ્રેમનૃત્ય પર્વતોને પણ લયમાં નચાવતું હતું. એમના શ્વાસ એકબીજામાં ભળી ગયા, અને કૈલાસની ગુફાઓમાં પ્રેમની ગુંજ ફેલાઈ ગઈ. આ માત્ર શરીરનું મિલન નહોતું—આ હતું શિવ અને શક્તિનું સંગમ, જેનાથી બ્રહ્માંડમાં જીવનની શરૂઆત થઈ. પણ આ બાજુ, પૃથ્વી પર તારકાસુરનો આતંક રોજેરોજ વધતો જતો હતો. એના રાક્ષસી હાથ ઋષિ-મુનિઓના યજ્ઞોને ભસ્મ કરતા હતા, અને દેવોના સ્વર્ગમાં ધૂળના ડુંગરા ઊભા થઈ ગયા. એના ગર્જનાથી પર્વતો ધ્રૂજતા, અને એની લાલ આંખોમાંથી ભયની જ્વાળાઓ ઝરતી હતી.

ભૃગુ ઋષિ, જે બ્રહ્માના માનસપુત્ર હતા અને દક્ષની પુત્રી ખ્યાતિના પતિ હતા, આ ત્રાસથી ત્રાહિત થઈ ગયા. એમનું હૃદય દુ:ખના સમુદ્રમાં ડૂબી ગયું, અને એ બ્રહ્મલોક દોડ્યા. પણ ત્યાં બ્રહ્મા સરસ્વતી સાથે નૃત્યમાં મગ્ન હતા—એમના પગલાં સંગીતની ધૂન પર થનગનતા હતા, એમના હાથમાં વીણાના તાર ઝંકૃત હતા, અને એમનું ધ્યાન બ્રહ્માંડની રચનામાં ખોવાયેલું હતું. ભૃગુ ઊભા રહ્યા, એમની આંખોમાં રોષની આગ ઝળુંબતી હતી, પણ બ્રહ્માએ એમની હાજરીની નોંધ ન લીધી. આખરે, ભૃગુનો ક્રોધ ભભૂકી ઊઠ્યો. “તમે પૃથ્વીના દુ:ખથી બેખબર છો, તો પૃથ્વી પર તમારી પૂજા ક્યારેય નહીં થાય!”—એમના શબ્દો શ્રાપ બનીને ગુંજ્યા. આકાશ ધ્રૂજી ઊઠ્યું, સરસ્વતીની વીણા શાંત થઈ, અને બ્રહ્મા નિ:શબ્દ બની ગયા.

ત્યારબાદ ભૃગુ કૈલાસ પહોંચ્યા. ત્યાં શિવ અને પાર્વતી પ્રેમના સમુદ્રમાં ડૂબેલા હતા—શિવના હાથ પાર્વતીના કાળા કેશને સ્પર્શતા હતા, એના હોઠ એના કપાળને ચૂમતા હતા, અને એમના શ્વાસોચ્છવાસ એક દિવ્ય લય બની ગયા હતા. કુમારસંભવમાં કાલિદાસે આ મિલનની ઝાંખી આપી છે, પણ હિન્દુ સંસ્કૃતિની ઉદારતા એમાંથી ઝળકે છે. શિવની જટાઓમાંથી ગંગા ઝરતી હતી, અને પાર્વતીનું શરીર ચંદનની સુગંધથી મહેકતું હતું. એમનું સંગમ એક નૃત્ય હતું—જેમાં શરીર અને આત્મા એક થઈ જાય. ભૃગુએ રાહ જોઈ—દિવસો પસાર થયા, રાતો ગઈ, પણ એમનું મિલન પૂરું ન થયું. એમની પ્રેમક્રીડા એટલી તીવ્ર હતી કે કૈલાસના બરફીલા શિખરો પણ એની ગરમીથી ઝળુંબતા હતા. આખરે, ક્રોધની આગમાં બળતા ભૃગુએ ગર્જના કરી, “આ ક્ષણે તમારું લિંગ શરીરથી અલગ થઈ જાઓ!” એમના શબ્દો હવામાં ગુંજ્યા, અને એક પળમાં શિવનું લિંગ એમના શરીરથી અલગ થઈ ગયું.

એ સાથે જ શિવનું વીર્ય પૃથ્વી પર છવાઈ ગયું—આ વીર્યના ટીપાં જ્યાં જ્યાં પડ્યાં, ત્યાં ત્યાં બાર સ્વયંભૂ જ્યોતિર્લિંગો પ્રગટી ઊઠ્યા. સોમનાથની ધરતી પર પ્રથમ ટીપું પડ્યું, જેની ગુંજ સમુદ્ર સુધી પહોંચી; મહાકાલેશ્વરમાં બીજું ટીપું ઝળક્યું, જ્યાં સમય પણ થંભી ગયો; અને કેદારનાથથી લઈને ભીમાશંકર સુધી, દરેક સ્થાન શિવની શક્તિથી ધબકવા લાગ્યું. શિવની આંખો ખુલી, અને એમણે ભૃગુને જોયા. એમનો ક્રોધ શાંત થયો, અને એમણે ભૃગુની વાત ધ્યાનથી સાંભળી. “પૃથ્વી તારકાસુરના ત્રાસથી ત્રાહિત થઈ ગઈ છે—ઋષિ-મુનિઓના આશ્રમો બળી ગયા, દેવો નિરાશ થઈ ગયા,”—ભૃગુના શબ્દોમાં દુ:ખ ઝરતું હતું. શિવનો સ્વર ગંભીર બન્યો, “ચિંતા ન કરો, હું પૃથ્વીને મુક્ત કરીશ—આ મારું વચન છે.” ભૃગુનું હૃદય શાંત થયું, અને એમણે શિવને આશીર્વાદ આપ્યા, “તમારું આ લિંગ, જે મારા શ્રાપથી અલગ થયું, એ પૃથ્વી પર પૂજાશે. શક્તિ અને શિવના મિલનનું પ્રતીક બનીને, આ લિંગ લોકોના હૃદયમાં બિરાજશે.” આ રીતે પૃથ્વી પર સંભોગ અવસ્થા માં યોની ની અંદર લિંગ હોય તેવી તેવી પ્રતિકૃતિ માં  શિવલિંગ ની પૂજા ચાલુ થઇ.

શિવનું વીર્ય, જે ભૃગુના શ્રાપથી સ્ખલિત થયું, એ અગ્નિને સોંપાયું. પણ અગ્નિ એની તેજને સહન ન કરી શક્યો—એની જ્વાળાઓ ઝાંખી પડી, અને એણે ગંગાને આપી દીધું. ગંગાના પ્રવાહમાં એ વીર્ય ઝળકવા લાગ્યું—જેમ સૂર્યનાં કિરણો પાણીમાં ચમકે, તેમ એ દિવ્ય શક્તિ ગંગાના મોજાંમાં લહેરાતી હતી. કૃત્તિકા તારાઓ, જે આકાશમાં છ બહેનોની જેમ ઝળકતા હતા, એમણે એનું પોષણ કર્યું. આ દિવ્ય પ્રક્રિયામાંથી કુમાર કાર્તિકેયનો જન્મ થયો. એના હાથમાં શક્તિનું શસ્ત્ર ઝળકતું હતું—એક ભાલો જેની ધાર અગ્નિની જેમ તેજસ્વી હતી; એની આંખોમાં યુદ્ધની આગ બળતી હતી, અને એનો ચહેરો શિવ-પાર્વતીના પ્રેમનું પ્રતિબિંબ હતો. એનું શરીર સોના જેવું ઝળકતું હતું, અને એની ગર્જના આકાશને ચીરી નાખતી હતી.

કાર્તિકેયે તારકાસુરનો સામનો કર્યો—એક ભયંકર યુદ્ધ થયું, જેમાં પૃથ્વી ધ્રૂજી ઊઠી, અને આકાશમાં શસ્ત્રોની ગર્જના ગુંજી. તારકાસુરની રાક્ષસી સેના કાર્તિકેયના બળ સામે ધૂળમાં મળી ગઈ. એના ભાલાએ તારકાસુરનું હૃદય ચીરી નાખ્યું, અને એનો અંત આવ્યો—એનું શરીર ધરતી પર ઢળી પડ્યું, અને એની રાખ આકાશમાં ઊડી ગઈ. પૃથ્વી ફરી શાંત થઈ, ઋષિ-મુનિઓના આશ્રમોમાં યજ્ઞની અગ્નિ પ્રગટી, અને દેવોના સ્તુતિગાન કૈલાસ સુધી પહોંચ્યા. શિવ અને પાર્વતીએ કાર્તિકેયને ખોળામાં લીધો—એમની આંખોમાં પ્રેમ અને ગર્વ ઝળકતું હતું.

આ જ ભૃગુ ઋષિ એ પૃથ્વી પર આવી ને શિવપુરાણ નો કુમાર સંભવ ખંડ લખ્યો. શિવપુરાણ ના કુમાર સંભવ ખંડ માં ભૃગુ ઋષિ એ તેમની આંખે જોયેલા શિવ પાર્વતી ના સંભોગ નું વર્ણન કર્યું છે, કે જે સંભોગ થી કુમાર કાર્તિકેય નો જન્મ થયો એ સંભોગ કેવો તીવ્ર અને કેવો આનંદમય હતો. આ વર્ણન એટલું વિસ્તૃત છે કે આજ ના કહેવાતા સંસ્કૃતિ રક્ષકો સ્વીકારી ના શકે અને કે કથાકારો શિવ કથા માં ઉલ્લેખ પણ ના કરી શકે. સ્તન મર્દન કેવી રીતે કર્યું થી લઇ ને સ્તન ના અમીરસ અમૃત નું પાન કેવી રીતે કર્યું, હાથ થી કેવી ચેસ્ટા ક્યાં કેવી રીતે કરી થી લઇ ને હોઠ ના ક્યાં ક્યાં ચુંબન આપ્યા બધું જ ખુબ ડિટેઇલ માં લખ્યું છે. અને શિવપુરાણ ના આ કુમારસંભવ ખંડ પર થી પ્રેરણા લઇ ને મહાકવિ કાલિદાસ એ કુમારસંભવ નામનું મહાકાવ્ય લખ્યું. 

આ બધા સ્કેચ શિવપુરાણ અને કુમાર સંભવ નામ ના ગ્રંથ માં શિવ પાર્વતી ના સંભોગ નું જે વર્ણન કર્યું છે તેના પર થી બનાવેલા છે, એક સ્કેટચ માં તમે જોશો કે શિવ પાર્વતી રોમાન્સ કરે છે અને પાછળ થી કામદેવ કામબાણ ચલાવે છે. એક ફોટો ગણપતિ નો છે, જે આપણા ગુજરાત માં સાસુ વહુ ની વાવ આવેલી છે, બાકોર નેચરલ કેમ્પ પાસે ત્યાં નો છે, જેમાં ગણપતિ એમની બાજુ માં રહેલી એમની પત્ની ના સ્તન ને પોતાની સૂંઢ થી કિસ કરતા હોય એવું છે.

કામદેવ એ શિવજીપર કામબાણ ચલાવ્યું, શિવજી ની આંખ ખુલી અને કામદેવ ને બાળી ને ભસ્મ કરી દીધા, પછી કામદેવ ની પત્ની રાતી એ શિવજી ને પ્રસ્સન કર્યાં અને રાતી ની વિનંતી થી શિવજી કામદેવ ને પુર્નજીવિત કરી દે એ વાત કદાચ આપણને સહુ ને ખબર હશે, પણ એનાથી આગળ શું થયું કે આપણા હિન્દૂ ધર્મ માં કામસૂત્ર જેવો ગ્રંથ લખાયો એ પ્રસંગ કદાચ બહુ ઓછા ને જ ખબર હશે.

પુર્નજીવિત થયા પછી કામદેવ બ્રહ્માજી પર પોતાનું કામબાણ ચલાવે છે. કારણકે શિવજી પર કામબાણ ચલાવવાનો આદેશ બ્રહ્માજી એ કર્યો હતો જેના લીધે તેનું મૃત્યુ થયું હતું. માટે બ્રહ્માજી થી બદલો લેવા માટે કામદેવ તેમના પર પોતાનું સૌથી શક્તિશાળી કામબાણ ચલાવે છે. કામદેવ ના બાણ થી કામમોહિત થઇ ને બ્રહ્માજી એમની જ માનસ પુત્રી સરસ્વતી દેવી જોડે સેક્સ કરે.

બ્રહ્માજી એમની પુત્રી સરસ્વતી દેવી જોડે સેક્સ કરતા હોય ત્યારે ઋષિ વાત્સાયન એમને મળવા બ્રહ્મલોક આવ્યા હોય.

બ્રહ્માજી અને સરસ્વતી દેવી અલગ અલગ ૬૩ આસાન એટલે કે ૬૩ પોઝિશન માં સેક્સ કરે છે. અને ઋષિ વાત્સ્યાયાન આ ૬૩ પોઝિશન ને આવરી લેતું એક કામસૂત્ર લખે છે. કામસૂત્ર માં કપલ માટે સેક્સ ની અલગ અલગ ૬૩ પોઝિશન છે, એ ઉપરાંત કામસૂત્ર માં ગે, લેસ્બિયન, ગ્રુપ સેક્સ, થ્રિસમ ની પણ ઘણી પોઝિશન છે. પશ્ચિમી દેશો માં વ્યક્તિત્વ સ્વાતંત્ર્ય ના નામે ગે લેસ્બિયન સબંધો ને ચલાવવાની રેઈનબો ઝુંબેશ ચાલે છે, પશ્ચિમી દેશો આ વાત નું ગર્વ લે છે કે તેઓ લોકો ના વ્યક્તિગત સબંધો સ્વીકારે છે અને ગે લેસ્બિયન સબંધો માટે સ્વતંત્રતા આપે એવી મોર્ડન સભ્ય સંસ્કૃતિ વાળો સમાજ છે, જયારે આપણા પ્રાચીન ગ્રંથો , મંદિરો માં તો હજારો વર્ષ પહેલા જ આવા સબંધો ની સ્વીકૃતિ ના પુરાવા જોવા મળે છે.

કામસૂત્ર એક ગ્રંથ નથી, એ જીવનનું વિજ્ઞાન છે—જે શરીરની ઝંખનાને પવિત્ર ગણે છે, અને એને સમાજનો હિસ્સો બનાવે છે. “कामः संनादति हृदये, तद्विना जीवनं मृतमिव” (અર્થ: “કામ હૃદયમાં ગુંજે છે, તે વિના જીવન મૃત જેવું છે.”) આ ગ્રંથમાં 64 કળાઓનું વર્ણન છે—ચુંબનથી લઈને આલિંગન સુધી, શરીરની ભાષાને પણ એક કળા ગણવામાં આવી છે. ખજુરાહોના મંદિરો આનું જીવંત ઉદાહરણ છે—ત્યાંની શિલ્પકૃતિઓમાં શિવ-પાર્વતીનું મિલન, દેવોની રાસલીલા અને માનવીય પ્રેમની મૂર્તિઓ કોતરાયેલી છે. એક શિલ્પમાં પાર્વતી શિવના ખોળામાં બેઠેલી છે, એના હાથ એના ગળે છે, અને એમની આંખોમાં અનંત પ્રેમ ઝળકે છે; બીજી મૂર્તિમાં એક યુગલનું શૃંગારિક આલિંગન છે, જે દર્શાવે છે કે કામ એ પવિત્રતાનું પ્રતીક છે, નહીં કે અપવિત્રતાનું. આપણા પૂર્વજોએ સેક્સને એક તહેવાર ગણ્યો—શિવ-પાર્વતીની સુહાગરાતને ‘મહાશિવરાત્રી’ બનાવી, અને એમના મિલનને શક્તિપીઠો અને જ્યોતિર્લિંગોના રૂપમાં અમર કર્યું.

કામસૂત્રમાં વાત્સ્યાયને લખ્યું છે કે પ્રેમ અને કામ એ જીવનનો આધાર છે—એમાં શરમ નહીં, પણ સમજણની જરૂર છે. “रतिसुखं जीवनस्य मूलं, तद्विना नास्ति संनादति विश्वम्” (અર્થ: “રતિનું સુખ જીવનનું મૂળ છે, તે વિના વિશ્વ ગુંજતું નથી.”)





















































આ બધા સ્કેચ શિવપુરાણ અને કુમાર સંભવ નામ ના ગ્રંથ માં શિવ પાર્વતી ના સંભોગ નું જે વર્ણન કર્યું છે તેના પર થી બનાવેલા છે, એક સ્કેટચ માં તમે જોશો કે શિવ પાર્વતી રોમાન્સ કરે છે અને પાછળ થી કામદેવ કામબાણ ચલાવે છે. એક ફોટો ગણપતિ નો છે, જે આપણા ગુજરાત માં સાસુ વહુ ની વાવ આવેલી છે, બાકોર નેચરલ કેમ્પ પાસે ત્યાં નો છે, જેમાં ગણપતિ એમની બાજુ માં રહેલી એમની પત્ની ના સ્તન ને પોતાની સૂંઢ થી કિસ કરતા હોય એવું છે.

કામદેવ એ શિવજીપર કામબાણ ચલાવ્યું, શિવજી ની આંખ ખુલી અને કામદેવ ને બાળી ને ભસ્મ કરી દીધા, પછી કામદેવ ની પત્ની રાતી એ શિવજી ને પ્રસ્સન કર્યાં અને રાતી ની વિનંતી થી શિવજી કામદેવ ને પુર્નજીવિત કરી દે એ વાત કદાચ આપણને સહુ ને ખબર હશે, પણ એનાથી આગળ શું થયું કે આપણા હિન્દૂ ધર્મ માં કામસૂત્ર જેવો ગ્રંથ લખાયો એ પ્રસંગ કદાચ બહુ ઓછા ને જ ખબર હશે.

પુર્નજીવિત થયા પછી કામદેવ બ્રહ્માજી પર પોતાનું કામબાણ ચલાવે છે. કારણકે શિવજી પર કામબાણ ચલાવવાનો આદેશ બ્રહ્માજી એ કર્યો હતો જેના લીધે તેનું મૃત્યુ થયું હતું. માટે બ્રહ્માજી થી બદલો લેવા માટે કામદેવ તેમના પર પોતાનું સૌથી શક્તિશાળી કામબાણ ચલાવે છે. કામદેવ ના બાણ થી કામમોહિત થઇ ને બ્રહ્માજી એમની જ માનસ પુત્રી સરસ્વતી દેવી જોડે સેક્સ કરે.

બ્રહ્માજી એમની પુત્રી સરસ્વતી દેવી જોડે સેક્સ કરતા હોય ત્યારે ઋષિ વાત્સાયન એમને મળવા બ્રહ્મલોક આવ્યા હોય.

બ્રહ્માજી અને સરસ્વતી દેવી અલગ અલગ ૬૩ આસાન એટલે કે ૬૩ પોઝિશન માં સેક્સ કરે છે. અને ઋષિ વાત્સ્યાયાન આ ૬૩ પોઝિશન ને આવરી લેતું એક કામસૂત્ર લખે છે. કામસૂત્ર માં કપલ માટે સેક્સ ની અલગ અલગ ૬૩ પોઝિશન છે, એ ઉપરાંત કામસૂત્ર માં ગે, લેસ્બિયન, ગ્રુપ સેક્સ, થ્રિસમ ની પણ ઘણી પોઝિશન છે. પશ્ચિમી દેશો માં વ્યક્તિત્વ સ્વાતંત્ર્ય ના નામે ગે લેસ્બિયન સબંધો ને ચલાવવાની રેઈનબો ઝુંબેશ ચાલે છે, પશ્ચિમી દેશો આ વાત નું ગર્વ લે છે કે તેઓ લોકો ના વ્યક્તિગત સબંધો સ્વીકારે છે અને ગે લેસ્બિયન સબંધો માટે સ્વતંત્રતા આપે એવી મોર્ડન સભ્ય સંસ્કૃતિ વાળો સમાજ છે, જયારે આપણા પ્રાચીન ગ્રંથો , મંદિરો માં તો હજારો વર્ષ પહેલા જ આવા સબંધો ની સ્વીકૃતિ ના પુરાવા જોવા મળે છે.

કામસૂત્ર એક ગ્રંથ નથી, એ જીવનનું વિજ્ઞાન છે—જે શરીરની ઝંખનાને પવિત્ર ગણે છે, અને એને સમાજનો હિસ્સો બનાવે છે. “कामः संनादति हृदये, तद्विना जीवनं मृतमिव” (અર્થ: “કામ હૃદયમાં ગુંજે છે, તે વિના જીવન મૃત જેવું છે.”) આ ગ્રંથમાં 64 કળાઓનું વર્ણન છે—ચુંબનથી લઈને આલિંગન સુધી, શરીરની ભાષાને પણ એક કળા ગણવામાં આવી છે. ખજુરાહોના મંદિરો આનું જીવંત ઉદાહરણ છે—ત્યાંની શિલ્પકૃતિઓમાં શિવ-પાર્વતીનું મિલન, દેવોની રાસલીલા અને માનવીય પ્રેમની મૂર્તિઓ કોતરાયેલી છે. એક શિલ્પમાં પાર્વતી શિવના ખોળામાં બેઠેલી છે, એના હાથ એના ગળે છે, અને એમની આંખોમાં અનંત પ્રેમ ઝળકે છે; બીજી મૂર્તિમાં એક યુગલનું શૃંગારિક આલિંગન છે, જે દર્શાવે છે કે કામ એ પવિત્રતાનું પ્રતીક છે, નહીં કે અપવિત્રતાનું. આપણા પૂર્વજોએ સેક્સને એક તહેવાર ગણ્યો—શિવ-પાર્વતીની સુહાગરાતને ‘મહાશિવરાત્રી’ બનાવી, અને એમના મિલનને શક્તિપીઠો અને જ્યોતિર્લિંગોના રૂપમાં અમર કર્યું.

કામસૂત્રમાં વાત્સ્યાયને લખ્યું છે કે પ્રેમ અને કામ એ જીવનનો આધાર છે—એમાં શરમ નહીં, પણ સમજણની જરૂર છે. “रतिसुखं जीवनस्य मूलं, तद्विना नास्ति संनादति विश्वम्” (અર્થ: “રતિનું સુખ જીવનનું મૂળ છે, તે વિના વિશ્વ ગુંજતું નથી.”)

- અજ્ઞાત મન



Sunday, April 13, 2025

ઓપન મેરેજ (પ્રકરણ- ૪)

 

( વાર્તા હજુ પણ સત્ય ઘટનાનો હિસ્સો છે. નામ બદલ્યા છે, પણ બાકી બધું એમનું એમરોજની બોલચાલ જેવું, કોઈ ચોખ્ખું સાહિત્ય નહીં, બસ એવું લાગે કે કોઈની સાથે ચિટચેટ કરતા હોઈએ. જોડણી કે વ્યાકરણની ભૂલો માટે આગળથી માફી.)

 

શનિવારની ગરમ બપોર પછી કૈરવી ઘરે પહોંચી. સાંજની ઝાંખી રોશની ઢળી રહી હતી જ્યારે કૈરવી ઘરે પહોંચીમોડી સાંજ નો સમયે, જ્યારે હવામાં એક નરમ ઠંડક ભળી ગઈ હતી, પણ એનું શરીર હજુ લાંબી ડ્રાઇવના ઝનૂની તોફાનથી ધબકતું હતું. ઘરનો દરવાજો ખોલતાં પ્રણવ સોફા પર બેઠો દેખાયોટીવીની ઝાંખી લાઇટ એના ચહેરા પર ઝળકતી હતી, ને એક હળવી સ્માઇલ સાથે એણે બોલ્યું, “આવી ગઈ, બહાર ગરમી ખૂબ હતી ને?” એનો અવાજ નરમ હતો, એમાં પરિચિત લાગણી રમતી હતી જે કૈરવીને હંમેશાં ઘરની ગરમાહટ આપતી. કૈરવીએ એની તરફ જોયુંએના ચહેરા પર નરમાઈ હતી, જે એના દિલને શાંત કરતી હતી, પણ આજે એની અંદર એક અલગ આગ ઝબૂકતી હતી. “હા, યાર, ખૂબ ગરમી હતી,” એણે બોલ્યું, ને એના હોઠ પર એક ચીડામણ હસી ફરી ગરમી બહારની નહોતી, એની ચામડીમાં ઊંડે સુધી ઝબૂકતી ઝંખના હતી, પણ શબ્દોમાં આવ્યું. એણે ચંપલ ખોલ્યા, બેગ ખૂણામાં મૂકી, ને સીધી બાથરૂમમાં ઘૂસી ગઈલોન્ગ ડ્રાઇવનો થાક ને કૃણાલ સાથે માણેલા ગરમ, ઉન્માદી તોફાનને શાવરની ઠંડકમાં ઓગાળવા.

બાથરૂમના દરવાજા પાછળ એણે ધીમે ધીમે કપડાં ઉતાર્યાપહેલાં ટી-શર્ટ, જે એની ગરમ, પરસેવાથી ચીકણી ચામડી પર ચોંટેલું હતું, ને એના સ્તનોની નરમ ગોળાઈ ખુલ્લી પડતાં હવામાં એક નાજુક ધ્રુજારી ફેલાઈ. પછી શોર્ટ્સજે એની માંસળ જાંઘો પર લચકતાં હતાં, ને નીચે સરકતાં એની યોનીની ભીની, ગરમ સુગંધ હવામાં ભળી ગઈ, જાણે હજુ કૃણાલના સ્પર્શની યાદમાં ધબકતી હોય. બ્રા ને પેન્ટી ઉતારતાં એનું નગ્ન શરીર એક જીવતી કવિતા બની ઊભું રહ્યુંએની ચામડી પર પરસેવાના ઝાંખા ટીપાં ઝળકતાં હતાં, એના સ્તનો ભરાવદાર, નીપલ્સ એક ગુલાબી રંગની ચમક સાથે ટટ્ટાર, ને એની જાંઘો વચ્ચે ભીની, ધબકતી ગરમી જાણે એક રહસ્યમય આકર્ષણ રચતી હતી. શાવર ચાલુ કર્યુંઠંડા પાણીની ધાર એના ગરમ, ઝંખતા શરીર પર પડતાં એક મીઠી ઝણઝણાટી લહેર દોડી ગઈ, જાણે ઠંડક એની ચામડી પર એક ગરમ પ્રેમીના સ્પર્શની જેમ રેલાતી હોય. પાણી એના વાળમાંથી ટપકતું, એના ગળે સરકતું, એના સ્તનોની નરમ વળાંકો પર લચકતું, ને એની યોનીની નાજુક રેખાઓમાં ભળતુંએક ભીનું, શાંત નૃત્ય, જે એના શરીરની ગરમીને ચૂમતું હતું.

એનું મન ઠંડકમાં ખોવાયું, ને કૃણાલની યાદ એક ગરમ, ઝડપી લહેર બની એની નસોમાં દોડી ગઈ. યાદ આવ્યુંકૃણાલની જીભ એની યોનીની નરમ, ભીની રેખાઓમાં રમતી હતી, એના હોઠ એની ધબકતી બિંદુને ગળે લગાડતા હતા, ને એની આંગળીઓ એની ગરમ, મખમલી ઊંડાઈમાં ઝબૂકતી હતીજાણે એક ગરમ, ઉન્માદી તોફાન હોય જે એના શરીરમાં ભડકી ગયું હતું. એની નીપલ્સ ફરી ટટ્ટાર થઈ, એની યોનીમાં એક ભીની, ગરમ લહેર ઉછળી, ને એનું શરીર એક ઝંખતી ઉર્જાથી ધ્રુજી ગયું સમજી ગઈ કે કૃણાલે એની ચામડીમાં ફરી ચિનગારીઓ ભડકાવી દીધી હતી, આગ જે દિવસો સુધી ઠંડી રાખ નીચે દબાઈ ગઈ હતી.

શાવર લેતી વખતે એનું મન એક ગજબની ગડબડમાં હતું. જગડાની રાતજ્યારે પ્રણવનું અફેર ખુલ્યું હતું દિવસથી બંને વચ્ચે સેક્સ નહોતું થયું. ગુસ્સો ગયો હતો, ઓપન મેરેજનો રસ્તો ખુલ્યો હતો, પણ નજીકી, ગરમી ઠંડી પડી ગઈ હતી. દિવસોમાં એનું શરીર શાંત હતુંજાણે એની ઇચ્છાઓ એક બંધ બારણામાં કેદ થઈ ગઈ હોય. પણ આજે, કૃણાલ સાથેની બપોરે બારણું તોડી નાખ્યું હતું. એની અંદરની ભૂખ જાગી ગઈ હતી ગરમી, ઝંખના, જે એણે દિવસો સુધી દબાવી રાખી હતી, હવે એક ઝરણાની જેમ ઝબૂકતી હતી. કૃણાલની ગરમીએ એના શરીરને ફરી જીવંત કરી દીધું હતુંએની જીભે એની યોનીને ચેતવી હતી, એના હાથે એના સ્તનોને લચકાવ્યા હતા, ને બધાએ એની અંદરની નાની ચિનગારીને એક મોટી આગમાં બદલી નાખી હતી.

એને સમજાયુંકૃણાલ સાથેનું સેક્સ ફક્ત શરીરની ખેલ નહોતું. એક નવી ઉર્જા હતી, જેણે એની રોકેલી ભૂખને ખોલી નાખી હતી. ગરમીએ એના મનને ફરી ઝંખવાનું શીખવ્યું હતુંએને હવે ગરમી, નરમાઈ, આનંદ જોઈતો હતો, પણ પ્રણવ સાથે. કૃણાલનો પ્રેમ નહોતો એક જ્વાળા હતી, જેણે એના શરીરની નસોમાં નવું લોહી દોડાવ્યું હતું. પણ જ્વાળા એને પ્રણવ તરફ ખેંચતી હતીએનો પતિ, એનો પ્રેમ, જેની સાથે એનું દિલ ને શરીર બંને ગુંથાયેલા હતા. કૃણાલે એની લાલસાને ચેતવી હતી, પણ લાલસા પ્રણવની નજીકી માટે તરસતી હતી. ઓપન મેરેજ નો એક્સપરિમેન્ટ એમની વચ્ચે દૂરી નહોતું લાવતુંઉલટું, એમના પ્રેમને એક નવી ગરમી, એક નવું જીવન આપતું હતું. શાવર બંધ કર્યું, ટુવાલ લપેટ્યો, પણ આગ હજુ ધબકતી હતીએને પ્રણવની નજીકી જોઈતી હતી, એના પ્રેમની ગરમીમાં ડૂબવું હતું.

બાથરૂમમાંથી બહાર આવી, રૂમમાં ગઈએની ભીની ચામડી પર ટુવાલની નરમાઈ લચકતી હતી, ને એના વાળમાંથી ટપકતાં પાણીનાં ટીપાં એના સ્તનોની ગોળાઈ પર સરકતાં હતાં, જાણે ઝાંખી ચાંદનીમાં ઝળકતાં હીરાની જેમ. એની ચામડી એક ગરમ, ભીની ઝાકળથી ચમકતી હતીએના સ્તનો ભરાવદાર, નીપલ્સ ટટ્ટાર, ને એની જાંઘોની નરમાઈ એક માદક આકર્ષણ રચતી હતી. એણે પ્રણવને અવાજ આપ્યો, “પ્રણવ, અંદર આવ તો.” એનો અવાજ નરમ હતો, પણ એમાં એક ગરમ, ઝંખતી લહેર રમતી હતી. પ્રણવ ઊભો થયો, ટીવીનું રિમોટ સાઇડમાં મૂકી રૂમમાં આવ્યો, ને એની નજર એના ભીના, નગ્ન શરીર પર પડતાં એનું ગળું સૂકાઈ ગયુંએની આંખોમાં એક ચમક ઝબૂકી, જાણે એક ગરમ, ઝળકતા સ્વપ્નને જોતો હોય.

બોલ, શું થયું?” એણે ધીમેથી બોલ્યું, એની નજર એની ચામડી પર રેલાતી હતી. કૈરવી એની નજીક આવી, એના હાથ એના ગળે મૂક્યા, ને ધીમેથી બોલી, “કંઈ નહિ, બસ એમ .” એનો અવાજ એક નરમ લહેર જેવો હતો, પણ એમાં એક ગરમ આમંત્રણ ઝબૂકતું હતું. એની આંગળીઓ એના વાળમાં ફરવા લાગી, ને એના હોઠ એના કપાળ પર ટકરાયાએક નરમ, ભીનું ચુંબન, જે એની ચામડી પર ધીમે ધીમે ફેલાતું ગયું. પ્રણવનું શરીર ગરમ થઈ ગયુંએણે એની કમર પકડી, એને પોતાની નજીક ખેંચી, ને બોલ્યો, “આજે તું એકદમ ગજબ લાગે છે.” કૈરવીએ એની આંખોમાં જોયું આંખોમાં પ્રેમ હતો, જે એને હંમેશાં ઘરે લાવતો હતો. “હું તો હંમેશાં તારી છું,” એણે બોલ્યું, ને એના હોઠ એના હોઠ પર ઝૂક્યાએક નરમ, ધીમું ચુંબન, જાણે બંને એકબીજાને ફરીથી શોધતા હોય. એની જીભ એના હોઠની નરમાઈને ચાખતી, એક મીઠી ગરમી ફેલાવતી, ને પ્રણવના હાથ એની પીઠ પર રેલાતા ગયા, એની ભીની ચામડીની નરમાઈને ગળે લગાડતા.

બંને બેડ પર ઢળ્યાપ્રણવે એનું શર્ટ ઉતાર્યું, ને એની મજબૂત છાતી એની નગ્ન ચામડી સામે ટકરાઈ. કૈરવીના હાથ એની પીઠ પર ફરવા લાગ્યા, એની ગરમ ચામડીને સ્પર્શતા, ને એણે એના ગળે એક નરમ ચુંબન મૂક્યુંએની જીભ એની ગરદનની નાજુક રેખા પર રેલાતી, એક મીઠી ગરમી ફેલાવતી. પ્રણવે એના સ્તનોને હળવેકથી પકડ્યાએની આંગળીઓ એની નરમ ગોળાઈને ચૂંટતી, એની નીપલ્સ પર ધીમે ધીમે ફરતી, ને કૈરવીના મોઢામાંથી એક નરમ સિસકારી નીકળી. “યાર, તને ખૂબ યાદ કરી,” એણે બોલ્યું, ને એની નજરમાં એક ગાઢ પ્રેમ ઝળક્યો.

પ્રણવે એના હોઠ એના સ્તનો પર ઝુકાવ્યાએક નરમ, ભીનું ચુંબન એની નીપલ પર લાગ્યું, જાણે એની ગરમીને પીવા માગતો હોય. એની જીભ એની નરમ ચામડી પર રમતી, એક લચકતી લહેર ઉભરાવતી, ને કૈરવીનું શરીર એક મીઠી ધ્રુજારીથી ભરાઈ ગયું. “હું પણ, યાર,” એણે બોલ્યું, ને એના હાથ એના પેન્ટ તરફ સરક્યાધીમે ધીમે એણે એનું પેન્ટ ખોલ્યું, ને એનું ગર્વીલું લિંગ એની સામે ઝબૂક્યું. એણે એને હળવેકથી પકડ્યુંએની આંગળીઓ એની ગરમ ચામડી પર રેલાતી, એક નરમ લયમાં ઘસતી, ને પ્રણવના મોઢામાંથી એક ગરમ સિસકારી નીકળી.

બંને એકબીજામાં ઓગળતા ગયાપ્રણવે એની જાંઘો ફેલાવી, ને ધીમે ધીમે એની યોનિમાં પ્રવેશ્યું. લય નરમ હતું, ધીમું, જાણે બંને એકબીજાને ફરીથી શોધતા હોયએની ગરમી એની ભીની નરમાઈમાં ઓગળતી, ને કૈરવીના હાથ એની પીઠ પર જોરથી ચોંટ્યા, એને પોતાની નજીક ખેંચતા. “આઈ લવ યુ, યાર,” એણે ધીમેથી બોલ્યું, ને એની નજરમાં અનંત પ્રેમ ઝળક્યો, જે તેમની ઓપન મેરેજની દરેક સીમાને પાર કરી એમને જોડતો હતો. પ્રણવે એના હોઠને ચૂમ્યાએક ગાઢ, નરમ ચુંબન, જેમાં એમની શ્વાસ ભળી ગઈ, ને એનું શરીર એની સાથે એક લયમાં નાચવા લાગ્યું.

સેક્સ પછી, બંને હાંફતા હાંફતા બેડ પર પડી રહ્યાએકબીજાને જોઈ એક મૃદુ હાસ્ય કરતા, જાણે એ ગરમીએ એમની વચ્ચેની દરેક ઠંડક ઓગાળી દીધી હોય. થોડી વાર પછી, કૈરવી ઊભી થઈ, એના ભીના વાળ એની પીઠ પર લટકતા હતા, ને એણે પૂછ્યું, “ભૂખ લાગી છે?” પ્રણવે એની તરફ શરારતી નજરે જોયું ને કહ્યું- “શેની? તારી? હા, તારી ભૂખ તો બહુ જ લાગી છે.” કૈરવીએ હસી ને કહ્યું "પાગલ, પેટ ની ભૂખ કહું છું, મને તો હજુ હમણાં ખાઈ રહ્યો, સંતોષ નથી થયો હજુ?" પ્રણવ એ આંખો મટકાવતા સવાલ કર્યો- "તને સંતોષ થઇ ગયો? આટલા બધા લાંબા બ્રેક પછી થયું તો હજુ ભૂખ તો હોય જ ને." કૈરવી એ કહ્યું- "ભૂખ્યા ભજન ના થાય, પહેલા કઈંક જમી લઈએ હવે, બહુ ભૂખ લાગી છે." ને બંને કિચનમાં ગયા. રસોઈ બનાવવાનું શરૂ કર્યુંકૈરવીએ રોટલી વણવા માંડી, એની આંગળીઓ લોટમાં રમતી હતી, ને પ્રણવે ગેસ પર શાકનો વઘાર તૈયાર કર્યો. ક્યારેક એની આંગળીઓ એની કમર પર ટકરાઈ, ક્યારેક એની નજર એની નજર સાથે ભળીએક નરમ, પ્રેમભરી ચમક એમની વચ્ચે રમતી હતી. ડાઇનિંગ ટેબલ પર બેઠાગરમ રોટલીની સુગંધ, શાકની મીઠી ગરમી, ને એકબીજાની હાજરીનો નશોજાણે એ એક નાનું, પ્રેમભર્યું નૃત્ય હોય..

ખાધા પછી બેડ પર ગયા, રાતની ઝાંખી શાંતિમાં એકબીજાને ચિપકીને લેટ્યા. પ્રણવે એની કમર પર હાથ મૂક્યો, ને બોલ્યું, “આવતી કાલે થોળ લેક જઈએ, ચાલ જૂના દિવસોની જેમ, સવારે વહેલા નીકળીએ, ને ડિનર રાતે બહાર કરીશું.” કૈરવીએ એની છાતી પર માથું ટેકવ્યું, “હા, ઘણા દિવસો થઇ ગયા, ચાલો જઈએ એણે બોલ્યું, ને એની નજરમાં એક નરમ ચમક ઝળકી. એમની વાતો નરમ હતી, પ્રેમમાં ડૂબેલીકૃણાલ કે મહેકની કોઈ ઝાંખી ન આવી, જાણે એ બધું એમની વચ્ચેની એ ગરમીને, પ્રેમને સ્પર્શી ન શકે એવી અલિખિત સમજણ હતી. બંને એકબીજાને ચિપકીને સૂઈ ગયા, એક ગરમ, નરમ આલિંગનમાં.

સવારે થોળ લેક પહોંચ્યાવહેલી સવારની નરમ ધુમ્મસ હવામાં લટકતી હતી, જાણે કોઈ સફેદ ચાદરે લેકને હળવેકથી ઢાંકી દીધું હોય. સૂરજ હજુ નરમ કિરણો સાથે ઉગતો હતો, ને એની સોનેરી ઝાંય તળાવના શાંત, ચોખ્ખા પાણી પર ઝળકતી હતીજાણે કોઈ હીરાની પટ્ટી કુદરતના ખોળામાં પથરાઈ ગઈ હોય. પંખીઓનો મધુર અવાજ હવામાં ગુંજતો હતોકોયલની મીઠી કૂક, બુલબુલની ચહેક, ને દૂર ક્યાંકથી ફ્લેમિંગોના ઝુંડનો હળવો ગુંજારવ. ચારે બાજુ ઝાડની હરિયાળી લહેરાતી હતી, ને હવામાં ભીની માટીની સુગંધ ભળી ગઈ હતીએક તાજગીભર્યો નશો જે શ્વાસમાં ઊંડે સુધી ઉતરતો હતો. દૂર આકાશમાં ગુલાબી પીછાંવાળા ફ્લેમિંગો ઉડતા દેખાતા હતા, ને એમની ઉડાન એક નાજુક નૃત્ય જેવી લાગતી હતીજાણે કુદરતે એ સવારને પ્રેમનું એક સુંદર ચિત્ર બનાવી દીધું હોય.

બંને તળાવના કિનારે એક નાના ઢાળ પર બેઠાઘાસ પર એક નાની ચાદર પાથરી, ને પ્રણવનો હાથ કૈરવીના હાથમાં લચકતો હતો. એની આંગળીઓ એની હથેળી પર નરમ રેખાઓ દોરતી હતી, ને એની નજર તળાવની શાંત સપાટી પર ડૂબેલી હતી. “જો આ પાણી,” એણે બોલ્યું, “એકદમ શાંત, જાણે આપણા માટે રાહ જોતું હોય.” કૈરવીએ એની બાજુમાં શરીર ઢાળ્યું, એના ખભે માથું ટેકવ્યું, “હા, ને આ હવાએકદમ તાજી, આવી જગ્યાએ તારી સાથે બેસવું એટલે બધું ભૂલાઈ જાય.” એનો અવાજ નરમ હતો, એમાં એક ગાઢ લાગણી ઝબૂકતી હતી. પ્રણવે એના હાથ પર એક હળવું ચુંબન મૂક્યું, “આવી કુદરતી શાંતિ માં કેટલા દિવસે બેઠા- જ્યાં બસ તું, હું ને કુદરત- જ્યાં મૌન પણ એક સંવાદ બની જાય" કૈરવીએ એની તરફ જોયું, એની નજરમાં એક નરમ ચમક ઝળકી, “આપણે થોડા થોડા સમય એ આવી કુદરતી જગ્યાઓ એ આવતું રહેવું જોઈએ."

ઝાજી વાતો કાર્ય વગર પણ , સમય ક્યારે વીતી ગયો ખબર જ ના રહી, બાજુ ના ઝાડ નો છાંયો દૂર ખસ્યો ને સૂર્ય નો તડકો વાગ્યો ત્યારે ખબર પડી કે બપોર થઇ ગયું. તડકો વધી જતા ત્યાં થી બંને ઉભા થઇ ને ત્યાં આવેલા ટેન્ટ હોઉસ પાસે ગયા, તેની રેસ્ટોરન્ટ માં જમ્યું અને પછી ટેન્ટ હાઉસ માં રોકાયા- એક નાનું, કેનવાસનું ટેન્ટ, જેની બહાર ઝાડની છાંયડી લહેરાતી હતી. અંદર એક નરમ ગાદી પાથરેલી હતી, ને બંને સુતાપ્રણવે એનો હાથ કૈરવીની કમર પર મૂક્યો, ને કૈરવીએ એની છાતી પર માથું ટેકવ્યું. બહાર પંખીઓનો અવાજ ધીમો પડતો હતો, ને સૂરજની ગરમી ટેન્ટની દીવાલોમાંથી ઝાંખી ઝાંખી ઝરતી હતી. “આવું સુવાની મજા જ બીજી છે,” પ્રણવે બોલ્યું, એની આંગળીઓ એની કમર પર નરમ ગોળ દોરતી હતી. કૈરવીએ એની તરફ જોયું, “હા, આવા કુદરત ના ખોળા માં જિંદગી ની બધી ભાગદોડ નો થાક ઉતારતો હોય એવું લાગે" એમણે થોડી વાર આંખો બંધ કરીએકબીજાની શ્વાસની લયમાં ખોવાઈને સુઈ ગયા, જાણે એ શાંત બપોર એમના પ્રેમસફર નો એક વિસામો હોય.

સાંજે ઉઠી ને થોળ તળાવની બીજી તરફ ફરવા ગયા, જ્યાં તળાવના કાંઠે નાનું જંગલ જેવું લહેરાતું હતુંઝાડની ગાઢ હરિયાળી, જેમાં સૂરજની ઝાંખી કિરણો ઝરતી હતી, ને ઘાસ પર પડેલાં સૂકાં પાંદડાં હળવી હવામાં ખળભળતાં હતાં. તળાવની પેલે પાર સૂરજ ઢળી રહ્યો હતો, ને આકાશ એક નારંગી-ગુલાબી રંગની ચાદર બની ગયું હતુંજાણે કોઈ ચિત્રકારે પોતાના રંગોનો ખજાનો ખોલી નાખ્યો હોય. તળાવનું પાણી સાંજની ઝાંયમાં એક શાંત, ઝળકતો અરીસો બની ગયું હતું, જે કિનારાના ઝાડનાં પ્રતિબિંબને પોતાની ગોદમાં ઝીલતું હતું. દૂર ઉડતાં પંખીઓની નાની નાની આકૃતિઓ આકાશમાં ઝાંખી ઝાંખી દેખાતી હતી, ને એમનો હળવો ગુંજારવ હવામાં ઓગળતો હતોએક એવી શાંતિ જે દિલને ચૂમતી હતી, પણ શરીરમાં ક્યાંક એક ગરમ ઝંખના જગાડતી હતી.

એકબીજાનો હાથ પકડી ને બંને વૃક્ષોની વચ્ચે ચાલતા હતાપગ નીચે સૂકાં પાંદડાંનો કરકરાટ, હવામાં ઝાડની ભીની સુગંધ, ને એકબીજાની નજીકીની ગરમી. અચાનક પ્રણવે કૈરવીને ખભેથી પકડી એક ઝાડના થડ સાથે ચાંપી દીધીએનો એક હાથ એની કમર પર સરક્યો, ને બીજો હાથ એના ગળાની નજીક ઝાડ પર ટેકવી દીધો. એની આંખોમાં એક શરારતી ચમક ઝબૂકી, ને એ ધીમેથી બોલ્યો, “કશું યાદ આવે છે? આ થોળ લેક, આપણી લોન્ગ ડ્રાઇવ્સ, ને આ જંગલની પ્રાઇવસી?” એનો અવાજ નરમ હતો, પણ એમાં એક ગરમ ઉત્તેજના રમતી હતી, જાણે એ જૂના દિવસોની ગરમી ફરી જગાડવા તલસી રહ્યો હોય.

કૈરવીએ એની આંખોમાં જોયુંએના હોઠ પર એક ચીડામણ હસી ફરી, ને એણે ધીમેથી બોલ્યું, “યાદ તો સવાર નું આવે છે, આપણે એક્ટિવા પર અહીં લોન્ગ ડ્રાઈવ પર આવતા હતા —આવતી વખતે હું ડ્રાઈવ કરતી , ને તું પાછળથી મારા ટી-શર્ટમાં હાથ નાખી મારા બૂબ્સ દબાવતો, ગરદન પર પાછળ થી કિસ કરતો, કાન ચાટતો. શિયાળાની એ ઠંડી સાંજે તો ક્યારેક પેન્ટીમાં  હાથ નાખી આંગળીઓ રમાડતો- અને એ ઉત્તેજના માં રસ્તા માં હું  ટર્ન લેવાનું ભૂલી જાતી એનો અવાજ એક ગરમ યાદની લહેર જેવો હતો, ને એની નજરમાં એ જૂની ઝંખના ઝળકી ગઈ. પ્રણવે એની કમર પર હાથ ફેરવ્યો, એના હોઠ એના કાન નજીક લઈ જઈ ધીમેથી બોલ્યો, “ને પાછા ફરતી હું ડ્રાઈવ કરતો ત્યારે તું શું સીધી સખણી બેસતી હતી એમ? તું પણ પાછળથી મારી ગરદન ચૂમતી, પેન્ટમાં હાથ નાખી મારું પકડી લેતી ને રમાડતીએક્ટિવા ધ્રુજતી હતી કે આપણું શરીર, ખબર જ નહોતી પડતી.”

કૈરવીએ એની છાતી પર હાથ મૂક્યો, એની શ્વાસ ગરમ થતી જતી હતી, “યાદ છે એ ડર? કોઈ જોઈ લેશે, કોઈ આવી જશેએ થ્રિલમાં જ તો મજા હતી. દિલ ધડકતું હતું, ને શરીરમાં આગ લાગતી હતી.” પ્રણવે એના હોઠ પર એક ગરમ, ઝંખતું ચુંબન મૂક્યું, “હા, એ એક્સાઇટમેન્ટજાણે દરેક સ્પર્શમાં એક નવું તોફાન જાગતું હોય.” એની આંગળીઓ કૈરવીના ટી-શર્ટની નીચે સરકી, એની નરમ, ગરમ ચામડીને સ્પર્શતી, ને કૈરવીના શરીરમાં એક મીઠી ધ્રુજારી દોડી ગઈ. “તો ચાલ,” એણે ધીમેથી બોલ્યું, એની નજરમાં એક ગરમ આમંત્રણ ઝબૂકતું હતું, “એ દિવસો ફરી જીવીએઆ જંગલમાં, બસ તું ને હું.”

પ્રણવે એની ટી-શર્ટ ઉંચી કરીએના સ્તનોની ભરાવદાર, નરમ ગોળાઈ સાંજની ઝાંખી રોશનીમાં ઝળકી, ને એના હોઠ એની નીપલ પર ઝૂક્યાએક ગરમ, ભીનું ચુંબન સાથે ચૂસવા લાગ્યો, જાણે એ એની ગરમીને પીવા તરસતો હોય. કૈરવીના હાથ એના પેન્ટમાં સરક્યાએનું ધડકતું, ગરમ લિંગ પકડી, એક ઝડપી, ઝંખતી લયમાં ઘસતી, ને એના હોઠ એની ગરદન પર રેલાયાએક નરમ ચૂસણ સાથે, જે એની ચામડી પર ગરમ લહેરો ફેલાવતું હતું. “એવું લાગે છે જાણે ફરી એ કોલેજ ના દિવસો માં આવી ગયા હોઈએ એણે ધીમેથી બોલ્યું, એની શ્વાસ એના કાનમાં ગરમ ઝાકળ બની ટકરાઈ. પ્રણવે એની જાંઘો પર હાથ ફેરવ્યો જાણે આંગળીઓ એની ચામડી પર પ્રેમ નો દસ્તાવેજ લખાતી હોય.

એમના હોઠ એકબીજાને ચૂમતા ગયાગરમ, ભૂખ્યા ચુંબનો, જેમાં એ નોસ્ટાલ્જિયા, એ થ્રિલ, ને એ ગરમી બધું ઓગળી ગયું. કૈરવીના હાથ એની પીઠ પર ખંજવાળતા ગયા, ને એની નજરમાં એક ગરમ ઝંખના ઝળકતી હતી, “આવી લોન્ગ ડ્રાઈવ્સ આપણે હજુ પણ કરતા રહેવી જોઈએજંગલમાં, ખુલ્લામાં, જ્યાં થ્રિલ, ડર ને મજા બંને હોય.” પ્રણવે એની કમર ચોંટી એને ઝાડ સાથે દબાવી, એનો હાથ એની જાંઘો વચ્ચે સરક્યોએની આંગળીઓ એની યોનીની નરમ, ભીની રેખાઓ પર રમતી, એક ગરમ ઝટકો ઉતારતી, ને કૈરવીના મોઢામાંથી એક નરમ, ઝંખતી સિસકારી નીકળી. “આ થ્રિલ ની જ મજા છે,” એણે ધીમેથી બોલ્યું, ને એની શ્વાસ એની ગરદન પર ગરમ લહેર બની રેલાઈ. બંને એકબીજામાં ઓગળતા ગયાઝાડના થડ સાથે, સાંજની ઝાંખી રોશનીમાં, એક ગરમ, રોમેન્ટિક ઉન્માદમાંજાણે એ જૂના દિવસોની ગરમી ફરી જીવંત થઈ ગઈ હોય, પણ આજના પ્રેમ સાથે ભળીને વધુ ગાઢ બની ગઈ હોય.

એ ગરમ, ઝંખતા ઉન્માદમાંથી બંને ધીમે ધીમે બહાર આવ્યાકૈરવીએ એની ટી-શર્ટ નીચે ખેંચી, ને પ્રણવે એના પેન્ટની ચેન અને બટન બંધ કર્યું. એમના શ્વાસ હજુ ગરમ હતા, ને એકબીજાને જોતાં એમના હોઠ પર એક નરમ, શરારતી હસી ફરી ગઈજાણે એ જૂના દિવસોની ચોરી ફરી કરી હોય, ને એમાંથી એક નવી ઉર્જા ચોરી લાવ્યા હોય. “ચાલ,ટેન્ટ હાઉસ પર જમવાનું ચાલુ થઇ ગયું હશે,” કૈરવીએ બોલ્યું, એનો અવાજ હજુ એ ગરમીની ઝાંખી લઈને રમતો હતો. પ્રણવે એની કમર પર હાથ ફેરવ્યો, “હા, પૂરું થઇ જાય એ પહેલા જમી લઈએ.” બંને હસ્યા, ને હાથમાં હાથ નાખી જંગલમાંથી બહાર નીકળ્યાસાંજની ઝાંખી રોશની હવે ગાઢ અંધારામાં બદલાતી હતી, ને તારાઓ આકાશમાં ઝળકવા લાગ્યા હતા.

ટેન્ટ હાઉસની રેસ્ટોરન્ટમાં બેઠાએક નાનું, ગામઠી ઢાબા જેવું સેટઅપ, જ્યાં લાકડાની ટેબલો પર ઝાંખા લેમ્પની લાઇટ ઝળકતી હતી, ને હવામાં ગરમ રોટલીની સુગંધ ફેલાતી હતી. ત્યાં ખૂણા માં એક નાના સ્ટેજ પર કોઈ લોકલ મ્યુઝિક બેન્ડ લાઈવ પરફોર્મ કરી રહ્યું હતું. જાણે સાંજને એક મધુર આલાપ આપતા હોય. વેઈટર ખાવાનું પીરસી ગયો.જમતાં જમતાં કૈરવીએ ગીત તરફ કાન ધર્યા,- “આ ગીત ક્યાંક સાંભળ્યું લાગે છે?” પ્રણવે થોડું વિચાર્યું- "રાજસ્થાની ફોલ્ક સોન્ગ નું ફ્યુઝન લાગે છે, ઉમમમ.... જેસલમેર ની રોડ ટ્રીપ પર આપણે રાતે રસ્તો ભૂલી ગયા હતા, મોબાઈલ માં મેપ ચાલતો નહોતો ને રસ્તો પૂછવા આપણે દૂર થી આવતા મ્યુઝિક ના અવાજ ની દિશા માં રણ ના કોઈ ગામડાં માં પહોંચી ગયા હતા,યાદ છે? કદાચ આ એ જ ફોલ્ક સોન્ગ છે." કૈરવી એ ઝબકી ને કહ્યું" અરે હા, આ તો એ જ છે. આજે બધું આપણને જૂની યાદો જ તાજી કરાવે છે." ખાતાં ખાતાં એમની વાતો એકબીજામાં ઓગળતી ગઈનાની નાની યાદો, હળવું હાસ્ય, ને લાઈવ મ્યુઝિક પરફોર્મન્સ એમની નજીકીને એક મીઠો સાથ આપતી હતી.

ડિનર પછી ઘરે પાછા ફરવાની તૈયારી કરીકારમાં બેઠા, ને રસ્તો શરૂ થયો. રાતનું અંધારું હવે ગાઢ થઈ ગયું હતું, ને રસ્તાની બાજુના ઝાડ ઝડપથી પાછળ સરતાં દેખાતાં હતાંહેડલાઇટની ઝાંખી રોશનીમાં એક નાનું, ઝબકતું વિશ્વ બનતું હતું. પ્રણવ ડ્રાઇવ કરતો હતો, ને કૈરવી બાજુની સીટ પર ઢળીને બેઠી હતીએના વાળ હવામાં લહેરાતા, ને એની નજર રસ્તા પર ખોવાયેલી હતી. રેડિયો પર એક જૂનું ગીત વાગતું હતું—“દિલ ઢૂંઢતા હૈ ફિર વહી, ફુરસત કે રાત દિન”—ને બંનેના હોઠ પર એક નરમ હસી ફરી ગઈ. “આ ગીત આજના દિવસને સૂટ કરે છે, ને?” કૈરવીએ બોલ્યું, એનો હાથ પ્રણવના હાથ પર સરક્યો. “હા, ને આ રસ્તાઓ જાણે આપણને આપણા જુના દિવસો માં લઇ જતા હોય એવું લાગે છે.” પ્રણવે જવાબ આપ્યો, ને એની આંગળીઓ એની આંગળીઓમાં ભળી ગઈ.

ઘરે પહોંચ્યા ત્યારે રાત ઘણી ઊંડી થઈ ગઈ હતીદરવાજો ખોલતાં જ ઘરની પરિચિત ગરમાહટે એમને ભેટી લીધા. કૈરવીએ ચંપલ ખોલ્યા, બેગ ખૂણામાં મૂકી, ને સીધી બેડરૂમમાં ગઈપ્રણવ રસોડામાં પાણી લેવા ગયો. બેડ પર બેસીને કૈરવીએ એક લાંબો શ્વાસ લીધોએનું શરીર હજુ એ દિવસની ગરમી, એ થ્રિલ, ને એ નજીકીથી ધબકતું હતું. એણે બારી ખોલીરાતની ઠંડી હવા અંદર ઘૂસી, ને દૂરના ઝાડનો હળવો ગુંજારવ એના કાનમાં પડ્યો. એનું મન એક ગાઢ, શાંત ગડબડમાં ખોવાયુંઆજનો દિવસ, પ્રણવ સાથેની એ ગરમી, ને કૃણાલ સાથેની એ બપોર એક સાથે એની નસોમાં રમતી હતી.

પ્રણવ રૂમમાં આવ્યોએના હાથમાં પાણીનો ગ્લાસ, ને ચહેરા પર એ જ ગાઢ સ્માઇલ સાથે પૂછ્યું- “શું વિચારે છે?” ને બેડ પર બેસી ગયો, એની નજરમાં એક ઊંડી લાગણી ઝળકતી હતી. કૈરવીએ એની તરફ જોયુંએની આંખોમાં દિવસભરની ગરમી, થ્રિલ, ને એ શાંત પ્રેમ ભળી ગયા હતા. “બસ, આજના દિવસ વિશેતારા વિશે,” એણે ધીમેથી બોલ્યું, એનો અવાજ એક નરમ લહેર જેવો હતો, જાણે એ શબ્દોમાં એનું આખું દિલ રેલાતું હોય.

એણે એનો હાથ પકડ્યોએની હથેળીની ગરમી એની આંગળીઓમાં ભળી, ને એની છાતી પર માથું ટેકવ્યું.

પ્રણવના ધબકાર એના કાનમાં એક સલામત, પરિચિત લય બની રેલાયા, ને એ એ શાંતિમાં ધીમે ધીમે ડૂબતી ગઈજાણે દિવસભરની બધી ગડબડ એક નરમ આલિંગનમાં ઓગળી ગઈ હોય. “આઈ લવ યુ એણે ધીમેથી, લાગણીથી ભરેલા અવાજે બોલ્યું, એની આંખોમાં એક ભીની ચમક ઝળકી. પ્રણવે એના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી, ને ધીમેથી એના કપાળ પર એક લાંબું, ગાઢ ચુંબન મૂક્યુંએના હોઠની ગરમી એની ચામડીમાં ઊતરતી ગઈ, જાણે એ ચુંબનમાં એનો આખો પ્રેમ સમાઈ ગયો હોય. “આઈ લવ યુ ટૂ,” એણે ગંભીર, ઊંડા અવાજે બોલ્યું, એની નજર એની આંખોમાં ખોવાઈ ગઈ.

બંને એકબીજાને ચિપકીને આડા પડ્યાપ્રણવનો હાથ એની પીઠ પર રહ્યો, ને કૈરવીનું માથું એની છાતી પર. રાતની શાંતિમાં એમની શ્વાસની લય એક થઈ ગઈએક ગરમ, પ્રેમભર્યું આલિંગન જે શબ્દો વગર પણ બધું કહી ગયું. બારીમાંથી આવતી ઠંડી હવા એમની નજીકીને એક નરમ સ્પર્શ આપતી હતી, ને એ શાંત પળમાં બંને સૂઈ ગયાએકબીજામાં ખોવાયેલા, એકબીજામાં પૂર્ણ.

Love and Cheating

  You love your partner deeply. The kind of love that makes you stay through the fights, the silences, struggles, you imagine growing old to...